Stilte

008

Het is zo onwaarschijnlijk stil in het dorp, dat ik het regelmatig getik van haar wandelstok op de straatstenen al vanop afstand kan horen.
Het is zondag. Er kraait geen haan, er blaft geen hond, er fluit geen vogel.
Ook de kerkklokken luiden niet, want de dienst heeft vandaag in een hogergelegen bergdorp plaats.
Zo vroeg op de ochtend keert mijn oude buurvrouwtje reeds weer van haar dagelijkse wandeling naar haar boomgaard, in gedachten verzonken, haar gezicht verborgen voor de ontwakende zon.
Zonder een zucht is voor haar het jaar in een ander gegleden, zij weet niet precies meer hoe oud zij nu is. Zij leeft op het tempo van haar bescheiden oogst.
Veilig vergeten in de schaduw van de wereld. Geruisloos gelukkig.