De Laatste Prikkels

U weze gewaarschuwd. Grom is de man van de wandrekjes. Laat hem vooral niet alleen met wat beschikbare vierkante ruimte op je muren, want hij moet en zal er een decoratief, vermoedelijk gerecycleerd, rekje plaatsen. Waarop dan bij voorkeur cacteeën in toenemende grootte en/of lelijkheid worden geëtaleerd.

Toegegeven. Het rekje aan de buitenmuur van Villa Gisele (*) stond er een tijdje verweesd bij. De vier piepkleine metalen potjes met prikbladeren waren niet van aard om een toevallig voorbijkomende liefhebber van zijn sokken te blazen. Uit pure deernis kocht ik er nog vier bontgeschilderde mexicaantjes bij en toen stokte het aanbod dramatisch.

Ben je op zoek naar het onvindbare, dan kan slenteren in een schroot-, brocante- en inboedelmagazijn al eens verhelderend werken. Grom liet zijn oog vallen op een tiental oude vloertegels, die hij bij de renovatie van zijn studio wou gebruiken.

Samen met de hoogbejaarde Griekse eigenaar van de opslagplaats, hevelde ik de zware tegels over in een paar stevige tassen. Geheel in lijn met zijn credo, zelf niets te doen dat door een ander kan gedaan worden, verdween Grom in het gebouw. Het irriteerde mij en analoog met mijn bloeddruk, swingde ook mijn mood de pan uit.

Ik lummelde wat rond, verbaasde mij over de enorme hoeveelheid opgeslagen rommel en voelde een diepe compassie met diegene die deze meuk ooit zou erven. Beneveld door het stof en de kwalijke geuren, zocht ik algauw naar een uitgang en vond er Grom terug. Die, net als ik, plots oog in oog stond met 4 eenzame espressokopjes op de laatste volgestouwde kast. Vier petieterige witblauwe kopjes, voor vier petieterige cactusplantjes.

Met opgeheven handen droeg Grom zijn kopjes naar buiten, alsof het hier Fabergé-eieren betrof. Negeerde straal de opa Griek, wikkelde zijn schat op de parking omzichtig in het strandlaken dat op de achterbank lag en nam afwachtend plaats in de wagen.

Verbluft, sprakeloos, wezenloos, vol ongeloof staarden opa en ikzelf in zijn richting. “What about your fucking tiles?” Ik rekende af, wou de zware tassen van de grond tillen… het enige wat bewoog waren mijn knieschijven. Opa keek mij met een veelzeggende blik aan, deed alsof hij mijn verwardheid en schaamte niet zag en sleurde eigenhandig de tassen een voor een naar de wagen.

Ik was razend, ziedend, woest. Beloofde Grom zijn gezicht ermee open te rijten als hij nog 1 cactus naar huis bracht en trakteerde hem op een week silent treatment. Hij heeft sindsdien zijn stomme planten wijselijk in zijn studio ondergebracht.

(*) Nvdr : Villa Gisele is onze woning in het comateuze bergdorp nabij Gouves, die wij permanent bewonen. Andere woonsten in mijn verhalen betreffen Arthouse, het huis in Heraklion dat wij gedurende vijf jaar semi-permanent bewoonden, en Clive’s Studio, het kunstenaarshol van Grom in de onmiddellijke buurt van de villa.

14 gedachtes over “De Laatste Prikkels

  1. Grom ik moest ook even nadenken, is ze van Boss gewisseld 🙂 maar nee door je verhaal begreep ik dat het nog steeds dezelfde man met tenenkrommende maar het leven o zo aantrekkelijk makende gewoontes betreft.
    Heerlijk meuk verhaal.
    Je hebt je silent treatment lang vol weten te houden. Bij mij duurt die niet langer dan 5 minuten. Chris glimlacht zijn onschuldige …kinderlach en ik ga overstag.

  2. O heerlijk wat een mooie tegels trouwens…. en die cactussen mijn vriend moppert altijd dat ze bij mij in te kleine potjes staan…. dus verpoten om de groei te bevorderen.

  3. I love schroot-, brocante- en inboedelmagazijnen. Tussen de vele rommel vind je er zo af en toe ook eens een schat.
    En wat Grom betreft: een cursus Wellevendheid zou beslist geen kwaad kunnen. Veel sterkte @ je knieschijven.

  4. Weer zo een leuke post, ik kan mij dat bezoek aan rommelwinkel zo in beelden.
    De cacteeën misschien vervangen door “luchtplanten” (air planta, filles de l’air). Ik heb er een hele reeks, hebben bijna geen verzorging nodig maar mogen niet in volle zon.
    Good luck

  5. O jee wat kun jij je nog beheersen t.o.v Grom , silenttreatmen hahaha what a lucky b*stard. Ik geloof dat hij van nij net het tegenovergestelde kon verwachten tot zijn oren suisde 😉

    Maar ik heb wat gemist, Grom had voorheens toch een andere titel ? Of zit ik verkeerd ?

    Fijn weekend alvast ☕

    1. Klopt hoor, Laura! Oorspronkelijk noemde ik hem Boss, omdat zijn jarenlange omgang met personeel hem vreselijk bazig maakte en hij dacht dit schrikgedrag met mij verder te zetten. Wat hem inderdaad ook een hele tijd lukte. Nu hij nog een decennium ouder is geworden en ik steeds dwarser ben gaan liggen, is zijn bazigheid wat afgezwakt om plaats te maken voor chagrijnigheid. Vandaar de nieuwe naam GRumpy Old Man (Grom).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s