Categorie: Ottoman Whispers

Needles and Pins

Afbeelding

Zeker niet onbelangrijk voor een tijdloze, stijlvolle toets in je badkamer, waar niemand komt die er geen zaken heeft, is de keuze van een douchegordijn. Immers, met zijn print en kleur hangt of valt onherroepelijk de stevige reputatie van de interieurdesigner.

Al voor een schappelijke 5,99 kan je een heel leuke in zo’n onbetamelijk onhandige blauwe tas van onze Zweedse vrienden droppen. Bovendien kan je het, na zes maanden intensief gebruik, zonder een allesoverheersend schuldgevoel in de vuilniszak stoppen, als je het even niet meer ziet zitten om op je knieën alweer de zeep-, kalk- en ijzerresten ervan te schrapen.

Ons rideau de douche verdiende beter, vond de boss, die zich graag laat voorstaan op zijn kennis van het Frans, sinds hij in een ver verleden een paar kinderbroekjes op het Lycée Français de Beyrouth heeft versleten. “Trust me, Babette, I know exactly what I want”. Wij vonden dus exactly what he wanted in de Galeries L. in Parijs, bij de koopjes nog wel. 39,99. Wel nog op maat te knippen.

In de Mousourou-straat vind je vele naaisters, ik stap met het gordijn bij de eerste binnen. Viktoria is aan de koffie en de keuvel met een collega, geen van hen spreekt Engels en wat snit en naad betreft, is mijn kennis vrijwel onbestaande en in het Grieks nog meer. Nog voor ik een overtuigend gebaar kan bedenken om haar diets te maken dat er ab-so-luut geen haast bij is, neemt Viktoria het gordijn uit mijn handen. “Sit!” zegt ze. “Kaffee?”

Haar werkplaatsje is volgestouwd met legplanken, zeven stuks hoog, elk zwaar beladen met een tiental plastic winkeltassen, waaruit te retoucheren kledingstukken puilen. Ik wil er gewoon niet aan denken, wanneer zij de tijd zal vinden om zich door deze berg heen te werken. Ik zie, dat zij zich bovendien waagt aan eigen ontwerpen, want aan het plafond bengelen broekpakken, een bruidskleed, een jas, twee fluojurkjes en een half-afgewerkt meisjeskleedje in een afschuwelijk groene kleur, een halve elastiek in de taille. Vermoedelijk een strategie in afwachting van de eerste pasbeurt, want het kind zal intussen wel in gewicht toegenomen zijn.

Viktoria heeft inmiddels de schaar in het gordijn gezet en zit zo’n beetje verwoed op een stokoude Yang Sun te stikken, vrolijk kwebbelend. Ik nip van mijn hete koffie, hou mijn vingers gekruist en verzeker haar met de nodige mimiek – ik ben heel sterk in mimiek – dat ik geen Duitse ben. “Aaah, wij buren worden? Oreia. Hoeveel jullie betalen voor huis?” Grieken hebben helemaal geen moeite met het stellen van impertinente vragen. Ik veins totale onwetendheid, verklaar wegwuivend dat dit “de zaak van mijn man” is. Algemeen gelach en volledige instemming, ik vrees er heel even voor dat het gordijn mijn leugen met een scheefgezakte  naad zal bekopen.

Ik ben nog niet halfweg mijn koffie, als Viktoria triomfantelijk het gordijn in de hoogte houdt. Het ziet er goed uit, Viktoria legt mij met handen en voeten uit waarom het volgens haar ook goed is. Collegaatje bevestigt dit trouwens ook. Oreia.

Ik gooi er nog wat “good job“s bovenop en vraag Viktoria wat het inkorten van deze naaktheidsverhullende toets in de badkamer moet kosten.

Tipota” (niets) zegt Viktoria. Tegenpruttelen helpt niet. “A coffee“, is haar uiteindelijk voorstel.

Bij deze wordt Viktoria de eerste gaste in de Ottomaanse refuge. Eens die afgewerkt is. Zij heeft alle tijd, zegt ze.

(Foto : NYT)

Oh Happy Day!

Afbeelding

Zwijg er mij van. Alsof er al niet genoeg kwel op mijn bord ligt, zijn wij sinds 1 februari de overgelukkige bezitters van een pied-à-terre in de hoofdstad. Stelt u zich daar vooral geen designloft met potplantendakterras bij voor. Het is een uitgeleefd huis waar de adem van de Ottomanen zowaar nog in je nek blaast en de renovatiekost mij van mijn sokken. Eigenlijk was het mijn idee, een stekje voor mezelf, waar ik heer en meester zou zijn en bij tijd en wijle, zeg maar om de twee weken, mijn idyllisch ingeslapen dorp zou ontvluchten voor de broeierige multicultuur van de stad. Onder andere. Nù is het een megaproject van de boss.

Would you mind making me some sandwiches?

Hij staat vertrekkensklaar, want hij heeft afgesproken met de schrijnwerker, de schilder, de loodgieter, de metser, de elektricien en andere weet-ik-veel-herstellers. Of ik het erg vind om er niet bij te zijn, want zaken met zo’n mannen handelt hij liever zèlf af. You got to be straight with those people. En per slot van rekening, my darling, jij bent al verantwoordelijk voor Budget & Exploitation. (Wat dit ook mag voorstellen). En, hij kan dan meteen ook al aan een paar klussen beginnen.

Ik zie mijn droom volledig verdampen. Ik zie ook dat hij zijn nieuwe broek heeft aangetrokken voor die paar klussen, hoewel er in de utility een overvolle doos staat, voorzien van het label “Painting Clothes”. De zoveelste broek die zal verknoeid zijn nog vooraleer het bedrag van mijn creditcard is gehaald, bedenk ik, terwijl ik zijn sandwiches in folie draai.

Op de middag loopt een bericht binnen. “The sandwiches were delicious, thank you my dearest Valentine” smiley kusje kusje kusje.

Beladen met pakjes met strik, zijn pull en broek onder de witte verf, zie ik hem met een brede glimlach het hekken achter zich sluiten. “Happy Valentine“, roept hij.

Ik slik meteen mijn ingestudeerde commentaar op de broek in. Tot een latere datum.

Per slot van rekening ben ik niet voor niks verantwoordelijk voor Budget & Exploitation.