Categorie: Ridiculously Serious

Met Dank Aan Mijn Bank

bank Toen het de haaien van mijn Griekse bank duidelijk werd dat je wel een volslagen idioot moest zijn om nog maar 1 eurocent op je rekening te storten, kregen zij het lumineuze idee het online bankieren in te voeren. Het was niet voor iedereen weggelegd. Als je dan al beschikte over een pc, en de enorme meevaller ook enkele uren per dag internetverbinding te hebben, kon je persoonlijk een aanvraag indienen. Stapel formulieren invullen, bewijzen voorleggen, een week wachten op goedkeuring.

Vanzelfsprekend werkte het systeem niet, of nauwelijks, een maandenlange ergernis waar de telefoonmaatschappij dan wel blij om was. Vandaag liggen de kinderziekten al een poos achter ons en kan je al enterend je facturen en je geld kwijt. Dat kost je dan wel 2 euro per overschrijving. Niet genoeg, volgens de haaien.

Want wie denkt dat hij nu, dank zij het internet,  vrolijk fluitend de ellenlange rijen in het bankkantoor kan vermijden, is een onverbeterlijke schlemiel. Met regelmatige tussenpozen wordt namelijk – en opzettelijk – het systeem platgelegd, zodat je wel verplicht bent het kantoor binnen te stappen, voorzien van je factuur en de nodige centen.

Volg mij even mee. Ik leg ter betaling een factuur en 200 euro op de toonbank.

Sorry, mevrouw, maar dit gaat niet.

Hoezo gaat dit niet?”

U moet het geld op uw rekening storten. Ik kan dit wel even voor u doen. Kostprijs 2 euro.

Vooruit dan. Kan ik nu a.u.b. deze rekening betalen?”

Jazeker, ik haal het bedrag van je rekening. Kostprijs 2 euro. En ga nu meteen je factuur betalen. Kostprijs 2 euro.”

Ik vervloek mijn bank nu nog meer dan ik al deed. Sta ik me daar warempel belachelijk te maken en 6 euro te betalen voor een verrichting? Terwijl zij in hun vuistje lachen? Terwijl die graaiers godbetert nu bovendien een taks voorstellen op het pinnen van je eigen poen? Kleftes!

Seriously?

 

streetcarpet

Je kan je geluk nauwelijks op als je mag behoren tot de vriendenkring van zelfverklaarde kunstenaars en andere daft losers, die je met hun meest wanstaltige creaties telkens weer  een gastro-oesofageale reflux weten te bezorgen.

Wat je als weldenkend mens noch min noch meer als sluikafval zou beschouwen, is het meest recente kunstwerk van zo’n Frans-Grieks duo, dat zichzelf tot verheven taak heeft gesteld de kunstenaarsscene in Heraklion tot ongekende hoogten te katapulteren. Hij heeft een losliggend paneel een bodempje mediterranean blue gegeven, zij heeft er een touw aan vastgeknoopt (niet te zien op de foto, gelukkig maar).

“Escape”is de titel van dit kunstwerk.

Ik wacht nu vol ongeduld op volgende maandag, in de hoop dat het onding niet zal “ontsnappen” aan de aandacht en de spierballen van onze stoere vuilnisophalers. Vriendschap is geluk hebben, nietwaar.