Categorie: Ridiculously Serious

To the moon and back

005

 

Het was haar oprecht verrukte glimlach van herkenning die mij deed vermoeden dat zij de verkeerde voor zich had. Ik kon mij de dame niet meer herinneren. Als je elke wintermaand minstens één bazaar ten voordele van harige viervoeters op een beleefd bemeten drafje bezoekt,  hou je bewust de opslagcapaciteit van je geheugen uitermate beperkt. Ik schitter terug. “Hi dear, so nice to see you!”  “Again” laat ik voorzichtigheidshalve achterwege, met “dear” kan ik alle kanten uit. Ik hoor dat zij noch tot de Engelse, noch tot de Nederlandse incrowd, die deze caritatieve tafelactiviteiten doorgaans organiseert, behoort en wij ons beiden opgelucht kunnen beperken tot het bekijken en betasten van de tientallen vruchten van haar ongetwijfeld remarkabele huisvlijt die zij op haar tafeltje heeft uitgestald. Ik moet hier gewoon iets kopen. Met gehaakte oorhangers zie ik mezelf niet over de straat lopen, een vuistgroot gebreid hart zal ik niet op mijn borst spelden en roze babysokjes bezorgen mij nog steeds naweeën. Wat nu?

In een hoekje zie ik plots twee kopjes in een valentijnsjasje staan en die vertederen mij wel. Boss zal ze ongetwijfeld awful vinden, mijn kop eraf als dat jasje de koffie warm zal houden, zeker weten dat je na elke teug de pluisjes van je lippen mag plukken, maar that’s it.

Ik heb de kopjes goed zichtbaar en uitdagend op een rekje gezet. Ik geef ze nog één week om eraf te tuimelen.

Zeg maar dag met je handje!


Ten huize Boss is er eentje dat de zomer maar met lede ogen aan ziet komen.
Een Koninklijke Hoogheid nog wel, die in deze Brits-Vlaamse lifestylebroedplaats,
na de boss weliswaar, de meeste égards verdient.

Nochtans staat Her Majesty breedlachend in een (voor deze zomerdagen)
veel te wollig Damart-jurkje op een schap in de living room, voorbehouden aan
de plaasteren, plastieken, rubberen, glazen en bronzen afgietsels van prominente
persoonlijkheden, die de boss tijdens zijn vele reizen heeft verzameld.

Boss is een verzamelaar. Vandaar de schier ontelbare schappen in dit huis,
genoegzaam bekend als de Hermitage van Kreta. Robotten, oud speelgoed,
Engels porselein, oude radio’s, klokken, art déco, Alessi et j’en passe.

Als u weet dat dit alles met een verfkwastje en met enige regelmaat dient afgestoft
te worden, dan vraagt u zich dus met recht en rede af, waar ik Goodness gracious
me nog de tijd vind om hierover avondvullende blogs neer te pennen.

Her Royal Highness staat dus tussen Mao Tse Tung en Manneken Pis.
Met als enige advantage op haar buren, het wuiven met het rechterhandje
telkens de zon schijnt. Zij is, manueel dan, veruit de meest bedrijvige,
gezien Mao onder de buste ophoudt en Manneken zijn linkerhand voor minder
prozaïsche activiteiten nodig heeft.

Uren kan zij zo doorgaan met dat handjewuiven, de snelheid varieert ook
danig naarmate de zon ongenadiger op haar edele hoofd schijnt.
Ik vrees, dat de winterbreak te kort was voor deze oude bes om voldoende
op krachten te komen en zij er dit jaar eindelijk de brui zal aan geven.

Vergeet het maar. Never relinquish your nobility, Elisabeth
Afbeelding