Anne’s Fotochallenge

Met het thema voor week 11 “BRIEVENBUS”, heeft Anne voor mij de hoofdvogel afgeschoten. Op mijn jarenlange perikelen met de Griekse (non)postbedeling heb ik namelijk al een paar tanden stukgebeten.

Wie het bescheiden geluk heeft zich in een verpieterd bergdorp te nestelen, moet er de ongemakken bijnemen. Met een beetje bof krijg je een postcode toegewezen, maar het is vergeefs zoeken naar je straatnaam of huisnummer. En in de meeste gevallen, ook naar de postbode.

In mijn, minder archaïsch, dorp-zonder-straatnamen staat een postkast met genummerde vakjes, waarin de postbode-van-dienst jouw briefwisseling achterlaat. Voor het gemak, ook die van andere bewoners, wiens naam hij niet kan ontcijferen.

Maar hij kent Engels. Je mag dus hopen, dat jouw kastnummertje op je brieven en documenten vermeld staat, of je kan er naar fluiten.

Anne’s Fotochallenge

De challenge van Satur9 is aan de 10de week toe. Met een thema als “OUD” stemt dit tot enig nadenken.

Mensen met vele jaartjes meer zetten het niet meer op een lopen, noch duiken zij spontaan weg als er een lens op hen gericht wordt. Hun spiegel en hun lichaam spreken immers duidelijke taal: dit is je laatste levensfase, love it or hate it.

Mijn fotomodellen hebben alvast hun keuze gemaakt, zij voelen zich zo jong als hun schoenmaat.

Anne’s Fotochallenge

Voor week 8 zocht Satur9 een thema uit, dat niemand onberoerd kan laten. Ook u niet, er staat u vast een beeld bij van wat het begrip “LIEFDE” voor u betekent. Deel het met ons in deze fotochallenge!

Liefde, het enige woord waarbij ieders leven staat… of valt.

Liefde als straatje zonder einde.

Liefde is op weg zijn naar jezelf te vinden in elkaar (Toon Hermans)

Anne’s Fotochallenge

Ik geef het grif en graag toe, ik ben een beroerd fotograaf. Mijn reputatie is al jarenlang gevestigd, niemand in zijn right mind zal me ooit nog spontaan een fototoestel in de handen duwen.

Maar wie beter dan de onvolprezen Anne van Satur9’sWorld kan zelfs een niet-gemotiveerd mens warm maken voor een van haar challenges?

Dus, ik ga het nog 1 keer proberen. En drie thema’s nog wel voor hetzelfde geld.

Hier is het wekelijks themarooster:

Het is altijd fijn een inkijkje te nemen in iemands leefwereld, doe dus vooral mee!

Week 1 – Koffie of Thee

Week 2 – Kader in Kader

Week 3 – Jezelf

Good Ol’ Days

Your oldest friends are not necessarily your best friends. They just happen to be there first.

2010-2018 Herinnering aan een stukgelopen vriendschap.

Op de terugweg van de luchthaven, waar ik haar in een rolstoel heb neergeploft, niet omdat zij dat zo wil, maar omdat zij dan een voorrangsbehandeling krijgt tijdens haar vlucht naar Nederland, overloop ik in gedachten alle redenen waarom ik zo hoog oploop met, en zo dol ben op, mijn Grollandse vriendin.

Enkele jaren geleden zag ik haar voor het eerst, tijdens de Griekse les, waar wij beiden meteen doorhadden dat de vrijwillige leraar er niets van bakte en wij nog minder. Zij had als rolstoelpatiënte en in haar uppie  zowat half Europa afgereisd in een brommobiel, aangepast aan haar handicap, en landde uiteindelijk op Kreta, waar zij hoopte de progressie van haar ziekte te vertragen. Wat haar uiteindelijk ook lukte, met grenzeloze bewondering heb ik haar zien evolueren tot een vrolijk fuivend sirtaki-dansend fenomeen.

Wij bleven onafscheidelijk, ook toen zij zo’n 20 kilometer verderop naar haar opgeknapte cottage-aan-zee verhuisde en wij wekelijks halverwege voor een bakje koffie afspraken en de volgende dag ei zo na als vermist werden opgegeven. Nergens zal je op dit eiland nog zo’n stel veel te blonde, inordinately chaotic old bags aantreffen, beweert Grom, die onze uitgelaten attitude met lede ogen aanzag.

Waar wij echter compleet extatisch van werden, was het spreken en horen van onze eigen taal. Niks is bevrijdender dan je in je eigen taal eens goed los te laten, je eigen klanken te proeven, je enige ware stem te horen in een omgeving waar je je dagdagelijks met het Engels of het Grieks moet behelpen. Kolossaal grandioos.

De volgende week was zij er weer, bijgevuld met oerhollandse verhalen en hongerig naar haar stekje aan het strand. “Espresso met bougatsa, gekkerd?”

Tijd slaat wonden, een lelijke val, hospitalisatie en langdurige revalidatie eveneens. Goede vrienden waren er voor haar, maakten het haar naar de zin, zorgden ervoor dat het haar aan niets ontbrak. Haar verwachtingen waren echter zo stringent en hooggespannen, dat het zaad van teleurstelling begon te kiemen.

Het geluk was niet meer welkom.

Noch al haar vrienden. Een akelig kil en kort sms-bericht maakte het voor elk van ons pijnlijk duidelijk dat zij “ons” verhaal vergeten wou.

De Oppas

In haar eigen bed slaapt Ivona nooit. Want dat heeft zij niet.
Zij bezit enkel een nieuwe mountainbike, wat eenvoudige kledingsstukken en een lijvig Pools-Engels woordenboek.
En een meer dan behoorlijke portie lef.
Dat moet je haar nageven.

Je ontmoet haar dagelijks, al fietsend, haar bezittingen netjes in een rugzakje.
Niemand weet wanneer en hoe zij op mijn stukje eiland strandde.
Zij vertelt het ook niet zo gauw, haar vertrouwen is al even zoek als haar kennis van het Engels.

Ivona is een puur natuur Poolse midvijftiger, delicaatblonde haren, viooltjesogen.
Einzelgänger. Slank en taai. Onafhankelijk en vastberaden.

Zij is housesitter.
Telkens iemand van onze inwijkelingenkolonie voor een al dan niet langere poos naar zijn geboorteland trekt voor familiebezoek of een andere ingreep, wordt Ivona ingehuurd om tijdelijk in te wonen en het huis met de eventueel aanwezige katten, honden of tuin te onderhouden.


En dus hoeft zij geen eigen stekje, zij verhuist fietsend haar pezige lijf en schamele spulletjes van de ene woning naar de andere.

Ik ontmoette Ivona in het piepkleine huisje van een Engelse dame-met-stamboomkat.
Het eenkamerhuisje onderhouden was niet zo meteen de opdracht, zo bleek.
Er was trouwens geen onderhouden meer aan.
Alles, maar dan ook alles, was langsheen de muren opgestapeld in een kamerbrede wolk van stof en pluis.
Zij moest er enkel zorg voor dragen dat het de dure kat aan niets ontbrak en dat de lady het mormel bij haar terugkeer goed doorvoed, met glanzende pels en uiteraard niet met rigor mortis aan zou treffen.

Ik zocht een babysit.
Meer bepaald een deeltijdse oppas annex gezelschapsdame voor een zieke vriend.
Een klokrond oog moest in het zeil worden gehouden nu hij uit het ziekenhuis was.
Eigenzinnig en onverwoestbaar, verkoos hij zijn zuurstofslurfje en medicatie al eens te “vergeten”, alsook het feit dat hij echt te zwak was om al op eigen benen te staan.

Maar boodschappen moeten wel eens tussendoor gehaald worden, een terrasje en een frisse neus gepikt ook, een haarsnit en nieuwe jurk al evenzeer, dus daar zou Ivona zolang voor mij kunnen invallen.


Wij werden het gauw eens over de agenda en de voorwaarden, vrouwen lullen doorgaans niet lang over zulke banale dingen.

Het werd een fijne tijd.
Tot mijn vriend in staat was zich met een looprekje te verplaatsen, schonk trouwe Ivona mij de unieke kans enkele uren te ontsnappen.
De warme zee in, de ruwe natuur in, de herstellende vergetelheid in.

Ik toeter mij suf en zwaai mijn armen lam telkens ik haar voor mij uit zie fietsen.
Mijn Poolse zwerfkat, mijn dakloze lefgozer, mijn reddende engel.
Een godvergeten onvergetelijke vrouw.

Bloggen Bij De Buren

In tijden waarin je een virus en mensen van je weg moet zien te houden, wordt plots je wereld heel wat kleiner.

Satur9’s World vond er echter wat op. Als de wereld voorlopig niet tot jou komt, dan breng je toch gewoon jouw wereld – jouw woonplaats – onder de aandacht. Zij zette de deur wijdopen voor haar blogburen, die een beeld wilden ophangen van hun honk.

En met succes! Gastbloggers kwamen uit hun isolerende schelp gekropen en gaven een stukje van de grond onder hun voeten bloot.

Ook ik gunde hen een blik in de warme glans van een verdoken, maar schitterend kleinood in de Kretenzische bergen.

https://www.zonderdank.be/saturnein/2020/06/09/gastblog-lustig-en-rustig-leven-in-het-donker/

Alter Ego

Vooruit, op haar aandringen zal ik het maar toegeven. Sinds een paar weken heb ik een tegenhanger, een “klein zusje” zeg maar. Eentje dat geen verhalen schrijft, maar eerder eentje van het type “praatjes-en-plaatjes”.

Artistiek is ze, dat vooral, en een vrouw van weinig woorden. Maar ook iets loslippiger dan Grote Zus. Haar naam is Talle en zij bengelt onder Darling Doormat. Niet dat zij een onderkruipertje is, maar omdat WordPress dat zo heeft beslist.

Darling Doormat’s nieuwste blog “Talle’s” verdient een kans, vind ik zelf. Dat jullie er regelmatig eens doorbladeren zou zij dus echt mieters vinden.

Hier is ze dan, met eeuwige dank : https://tallesarts.com/

A Penny for your Thoughts

Het is een overlevingsmechanisme.

Als je in de Lidl plots een halve Bonenstaak Bob boven “Groenten & Fruit” ziet uittorenen, dan laat je illico je karretje achter en spurt halsoverkop de supermarkt uit. Elke alhier neergestreken Brit kent deze strategie.

Krijgt Bonenstaak Bob je als eerste in de gaten, dan gilt hij je naam zo luid door de drukke winkelgangen, dat elke sterveling zich verschrikt naar je toedraait, vrezend dat je Eerste Hulp nodig hebt.

Ontsnappen is dan uit den boze, je moet en zal op onaangepaste toonhoogte ondergaan hoe pleased hij is je te zien, onherroepelijk gevolgd door een plastische beschrijving  van zijn aanvaringen met mede-landgenoten.

In zijn schaduw staat steevast zijn Penny, een blond opdondertje dat zo ongeveer tot zijn middel reikt.

Je wordt zowaar weemoedig bij zoveel ogenschijnlijk introverte onzichtbaarheid. Nooit zegt zij een woord, want dat neemt hij haar meteen af.

Schuw, onooglijk, afhankelijk en engelengeduldig  wacht zij tot haren Bob beslist zijn weg langs de wet wipes en Heinz Baked Beans verder te zetten.

Tot Bob op een avond, net als hij in bed wou springen, er naast viel. Morsdood. Het bericht ging als een schokgolf door de gemeenschap.

Wat moet die arme Penny nu zonder hem beginnen? Hoe moet het arme schaap nu overleven? Wat moet de sukkel met dat grote huis? No way dat de stakker het in haar eentje op Kreta kan redden. Surely zal haar zoon, die in Engeland woont, haar na de begrafenis opladen en liefdevol in zijn huis opnemen. Of in een care home onderbrengen.

Zes maanden later.

Ik zit bij “Gregorys” aan het enige tafeltje dat niet door studenten is opgeëist. Een imposante vrouw, zo ontsnapt uit Eastenders, vraagt me of zij met haar vriendin en haar sausage roll aan mijn tafeltje kan plaatsnemen.

Ik herken de vriendin meteen : Penny!  Stralend, haartjes in de plooi, brons in het gezicht, blikwaardige cleavage. Voor het eerst hoor ik haar stem als zij honderduit vertelt hoe het haar is vergaan na het schielijk verscheiden van haar luidruchtige Bob.

Ik vind een vrouwtje dat haar mannetje heeft gestaan bij de hele poespas, die je enkel van een doodlopende en takswaanzinnige Griekse administratie kan verwachten.  Zij incasseerde de spaarcenten en de levensverzekering, zette het huis op haar naam, verkocht de wagen aan een Hollander, die er geen graten in zag dat de kar niet verzekerd was, en verbroederde met buurvrouw de Eastender, die er evenmin van wakker lag om Penny overal heen te brengen en zich op haar kosten vol te stoppen met romige soezen en krokante snacks.

Over enkele weken vertrekt Penny op vakantie, bij haar zoon. Voor een drietal maanden, rond Pasen is ze waarschijnlijk terug. Ik wed dat hij en aanverwanten Mummy met de nodige weloverwogen égards zullen behandelen.