Categorie: Surprising Crete

Etcetera op Vrijdag

Nu wij van overheidswege hermetisch op- en afgesloten zijn, en het tot overmaat van ramp ook nog regent, valt er uiteraard niet veel te beleven.
Erger nog dan een politiecontrole, is een ontmoeting met de Griekse grootmoeders die toezien op de naleving van de noodmaatregelen.
Met het oog op het contactverbod, acht deze man het raadzaam nu toch een voordeur te plaatsen.
Hij zag een putje en had niet meteen iets anders bij de hand.
So what? Ik heb mijn helm toch op!
Aan het graf van Nikos Kazantzakis liet een toerist een boodschap voor de schrijver achter.

Etcetera op Dinsdag

In het oude stadsgedeelte worden rustplaatsen voorzien.
Hier is iemand wat voorbarig geweest.
Geen idee waar de brievenbus gebleven is.
En de carnavalstoet is ook niet te bespeuren.
Als zij je wagen vooraan niet rammen…
… dan doen zij dat achteraan wel.
Wat te ver naar links uitgeweken.
Helemaal niet uitgeweken.
Geweigerd uit te wijken.

Etcetera op Zondag

Een woedende zee heeft wat puttekes in het voetpad geslagen. Die vullen wij toch gewoon met wat rotsblokken op.
Van riooldeksels blijf je af.
Mijn wagen hoeft niet onder te doen voor jouw Jaguar.
Ik kan het niet hebben dat die brommertjes steeds weer mijn parkeerplaats innemen.
Niet-seizoensgebonden schande.
Iemand kreeg slecht nieuws.
Zo begint het. Maar ik ging net een stapje verder.
Volg nu mijn blogazine https://tallesarts.com/

Etcetera op Zaterdag

Het laatste kalenderblaadje

Het Dorpsleven.

De pagina van de kattenfamilie krijgt steeds meer volgers.
Wie deze winter niet tot zijn enkels in het water wil staan vult alvast de nodige zandzakjes.
De zusjes Anna en Eleni genieten van de laatste zonnestralen.
Niet elke zilverduif voelt zich thuis op de gemeentelijke derdeleeftijdsviering.
Self service
Crochet Crétois

Het Stadsleven.

Een fonkelende, hoopgevende kerstboom in het stadscentrum
Schoonheid in wellustige vormen
Eenrichtingsverkeer voor mindervaliden
Je beurt afwachten
Duidelijk

I will sing for you now

“Laten we zolang mogelijk zingen onderweg,
de weg wordt er minder eentonig door” (Vergilius).

Op de terugweg van Heraklion naar Sitia, ter hoogte van het dorp Skopi, ligt een oude man naast de baan, zijn hoofd op een goedgevulde groot formaat boodschappentas. Je denkt meteen, daar is iets gebeurd.
Hoewel, er gebeurt nooit iets in Skopi.

Voor ik goed en wel op mijn rem ga staan, veert de man recht en rukt het portier open.
Sitia?” vraagt hij onvast. Overbodige vraag, verder dan Sitia leidt deze weg dus niet.

Het duurt wel even voor ik de entertainment- en voedselpakketten, die ik op zo’n lange trip steevast naast me heb liggen, op de achterbank heb gekeild.

Hij neemt plaats, een wolk van ongewassen onfrisheid en rakidampen slaat in mijn gezicht.

Ik draai mijn raampje nu volledig open en vertrouw verder op de goede werking van de Ocean Breeze Car ontgeurder.

Souedia? Ollandia?” vraagt hij. Steeds hetzelfde liedje.
Alsof er in Belgio geen blonde vrouwspersonen rondlopen.

Hij voelt zich duidelijk op z’n gemak, meer dan ik althans.
Kijkt naar de achterbank en vraagt of ik die appel vandaag nog wou opeten.

Neemt een paar flinke happen, kijkt nog eens achterom.
Do you like music?
Of course I do“, antwoord ik naar waarheid, moeilijk er onderuit te komen met de vele cd’s op de achterbank.

I’m a singer.” Opgezwollen fierheid. Onverholen lach in zijn ogen. Verwacht mijn ongeveinsde verrassing.

Oh, are you?

Het startsein is gegeven. Geen houden aan. Jarenlange herinneringen aan plaatsen, data, gelegenheden ratelen aan mij voorbij. Heimwee en vergane glorie.

De appel is op, hij veegt zijn mond aan zijn mouw af.
My name is Ignatios. I will sing for you now.

Tot ik Ignatios in het centrum van de stad uit de wagen laat, heeft hij ononderbroken gezongen. Soms krakerig, soms neuriënd omdat hij zich de woorden niet meer kon herinneren.
Maar met een blijheid en een overgave die mij toch wat onthutst achterlaten.

At Christmas, or when you have company, I will come to your house and sing for you, call me!” voegt hij er tot afscheid nog aan toe.

Ik heb zijn telefoonnummer niet gevraagd.

Het Koningskruid

14 september is een belangrijke dag in de Grieks-Orthodoxe kerk (Feest van het Heilig Kruis). Het is traditie, om alle basilicum die je in en om het huis hebt, te snijden en ’s morgens naar de kerk te brengen. De verzamelde basilicum wordt door de priester gezegend en verdeeld onder de gelovigen.

14 september is ook een officiële vastendag zonder vlees, vis of zuivelproducten. Het meest voorkomende gerecht dat op tafel wordt gezet, is “Fasolada“, een hartige witte bonensoep.

Aan fasolada kunnen verschillende groenten toegevoegd worden. Het is een gerecht dat zowel in de zomer als in de winter kan gegeten worden en de recepten zijn legio. Eentje ervan : https://www.smulweb.nl/recepten/1451231/Traditionele-griekse-bonensoep-fasolada#footer

De Zoete Bede

Agios Fanourios

Sinds gisterenavond wordt in elk huisje in ons dorp duchtig de gesuikerde fanouropita gesmuld, de traditionele cake ter ere van Agios Fanourios, onze H. Antonius zeg maar.
Hij wordt vooral op Kreta o.m. aanroepen voor het vinden van verloren voorwerpen of een job, het oplossen van een hopeloze zaak of genezing bij ziekte.

De brave man krijgt het vast heel druk vandaag. Te oordelen naar het aantal kerkgangers dat kwam aangesloft bij het eerste klokkengeluid deze ochtend, lijkt Fanourios bij iedereen wel kind aan huis.

Night Walk

Downtown Heraklion, Crete

Dit is Lakkos (de Put), de rosse buurt van Heraklion tot na de Tweede Wereldoorlog, vlak bij het centrum. De wijk bestaat uit een wirwar van smalle straatjes in een uitgesproken multiculturele en verpauperde omgeving. Met mondjesmaat wordt her en der een huis gerenoveerd of neergehaald. Het is een toevluchtsoord voor kunstenaars van allerlei slag en nationaliteiten, die de wijk met muurschilderingen en culturele manifestaties nieuw leven inblazen.

Gewaagde Gewoonte

Toen mijn koffiekopjes deze ochtend nog maar eens aan het rinkelen sloegen, en er dingen bewogen die dat normaliter niet doen, dacht ik dat ik voortaan misschien toch maar beter mijn ruimste kookpot binnen handbereik zou houden. Deze wijze dame hield het hoofd koel toen Athene recentelijk aan het beven sloeg.

De Mazzel van de Maagd

Een van de allerleukste tradities op Kreta is het midzomerfestival, de Klidonas. Volgens de overlevering gaan de ongehuwde meisjes en vrouwen van het dorp naar de fontein aan de vooravond van Sint-Jan (23 juni) en een van hen vult een pot met water. Het water wordt vervolgens in een kruik gegoten en elk meisje dropt er een “rizikari” in, een persoonlijke geluksbrenger. De kruik wordt bedekt met een rood doek, gebonden met een touwtje, en gedurende de nacht op het dorpsplein achtergelaten “om te baden in het sterrenlicht”.

Tegelijkertijd verzamelen de mannen en jongens van het dorp de gedroogde 1-mei-kransen en ontsteken een vreugdevuur, vrolijk begeleid door muziek en dans. De mannen springen drie maal door het vuur, terwijl zij wensen van geluk en gezondheid uitspreken. Na dit ritueel zouden de meisjes in een droom een visioen krijgen over hun toekomstige geliefde.

Opdat de magie van de sterren niet verloren zou gaan, wordt de kruik de volgende ochtend voor zonsopgang in huis genomen. In de namiddag verzamelen de vrouwen zich met hun familie en vrienden, de kruik wordt geopend en elk neemt willekeurig een geluksbrenger uit de pot. Een Kretenzische muzikant en een tekstdichter zijn ook van de partij, en telkens een geluksbrenger wordt bovengehaald, spreekt de dichter een “mantinada” uit, een kort gedichtje waarin een toekomstvoorspelling vervat zit. Omdat een mantinada altijd dubbelzinnig is en niemand weet aan welke vrouw de geluksbrenger toebehoort, zal er in het publiek een levendige discussie ontstaan over de betekenis ervan.

Nadat alle objecten uit de kruik zijn verwijderd, wordt het water in een ruime put gegoten, die met het rode doek wordt bedekt. De huwbare jongens en meisjes steken vervolgens hun hoofd onder het doek en de meisjes laten één voor één hun geluksbrenger in de put vallen. In de gevormde golven zien zij nu het gelaat van de persoon met wie zij uiteindelijk zullen trouwen.


Post Pantomime

Terwijl ten huize Grom nog steeds stevig gehakketakt wordt over exit, monkeys en circuses, heeft de plaatselijke horeca al opvang voorzien.