Categorie: Surprising Crete

Post Pantomime

Terwijl ten huize Grom nog steeds stevig gehakketakt wordt over exit, monkeys en circuses, heeft de plaatselijke horeca al opvang voorzien.

De Staf van de Schaper

Indien je onstuitbare waanvoorstellingen krijgt bij de aanblik van deze Kretenzische schaapherder en meteen je biezen wil gaan pakken richting de Lefka Ori (*) met het oog en de hoop op een bucolische idylle, dan moet ik je helaas twee maal teleurstellen.

Vooreerst, snoepjes als deze hebben in deze precaire tijden hun stoffelijke en financiƫle meerwaarde ontdekt en lopen nu rondjes op de catwalk.

Vervolgens, ik wou het eigenlijk over zijn traditionele, onafscheidelijke Kretenzische wandelstok hebben, de “katsouna“. Sorry.

De katsouna symboliseert de Kretenzische trots en traditie. De ouderen in de dorpen houden constant een katsouna in de hand, om hen te helpen bij het lopen of om onverharde bergwegels en paden te beklimmen.

Voor schaapherders is de wandelstok onontbeerlijk bij hun lange tochten langs berg en dal, om hun buidel met lunch en water over de schouder te dragen of een recalcitrant schaap met het gebogen handvat om de nek tot de orde te roepen. In oorlogstijd was het een beducht, dodelijk wapen, dat de Kretenzische verzetslieden met veel enthousiasme hanteerden. Om die reden werd de katsouna voor een lange tijd verboden.

Katsounas worden nog steeds handgemaakt uit het hard, knoestig hout van de Ampelitsia-boom en zijn in toeristische centra vlot verkrijgbaar.

(*) White Mountains. Om deze tijd hebben de herders hun schapen naar hogergelegen gebieden gebracht.

Matala, tomorrow never comes

Matala Hippie Festival 2014 (eigen foto)

Matala Beach Festival 2019 (credits mijn vriend en tandarts George Vardakis, die zich nowadays toelegt op het fotograferen van getatoeƫerde jonge goden)

Wat in 2011 begon als een wilde droom – het terugvinden en samenbrengen van de hippies die in de jaren 60-70 de holen (antieke grafkamers) in de krijtrotsen van Matala bevolkten – groeide uit tot een jaarlijks immens populair muziekfestival, dat op het eiland zijns gelijke niet kent.

Jammer genoeg veranderde het “Hippies-Festival” mettertijd van naam, verhuisde van het strand naar een dorpsplaats, verkoopsstalletjes en handeltjes grepen in toenemende mate wild om zich heen.

Het authentieke karakter van de sixties en seventies verdween, samen met de oorspronkelijke kleurrijke, vredelievende oud-hippies (zoals wij). Weg was de roes van weleer, weg ook de euforie dat er geen morgen zou komen.

Wie wel bleef komen, was het schoon volk. Zo schoon, dat zij nog altijd een potje bij me mogen breken.