Categorie: Village Colours

Dekselse Lemonia

Als je voor vol wil aanzien worden door de goegemeente, dan hoort er een citroenboompje in je tuin. Bij gebrek aan tuin, reserveerden wij bij de heraanleg van de patio dan ook een ereplaats voor het boompje dat onze dorpsstatus aanzienlijk omhoog zou tillen. De man in het garden center verzekerde ons, dat het nattige specimen dat wij hadden uitgekozen, ons vrij spoedig met een karrevracht citroenen zou verwennen. Uit niets bleek dat wij hier ook maar een moment aan zouden twijfelen. Dolenthousiast gaf ik ons boompje de naam Lemonia, het schiep een band, vond ik.

Maar Lemonia had andere plannen. Ze groeide en bloeide, maar vertikte het ook maar één langverwachte vrucht af te leveren. Ik speurde elke dag haar takken af, sprak haar lovende woorden toe, besprenkelde haar voetjes, noppes, tipota. Ik werd er na een jaar zowaar mistroostig van. Wie schetst dan ook mijn verbazing als ik plots een volwassen exemplaar tussen de groene blaadjes ontdekte.

lemonia1

Dit kon niet waar zijn, what the heck is hier aan de hand? Vol ongeloof naderde ik  Lemonia’s tere blaadjes, voelde omzichtig aan het kleinood. En ontdekte welke oplossing  Boss voor mijn wanhoop had bedacht.

lemonia2

Het bleek voor Lemonia een wake up call te zijn. Het volgende jaar schoot zij in haar wiek en gaf het beste van zichzelf. Zoveel vreugde kon ik nauwelijks op, te meer omdat zij ook het jaar daarop mijn TLC leek op prijs te stellen.

001

En toen gaf Lemonia het op. Definitief. Vergeet de limoncello, Babette.

Lemonia staat nu onvruchtbaar te verpieteren tussen de geraniums die zich weelderig rond haar stam hebben geslingerd.

Jij je zin, meid, ik haal mijn citroenen voortaan wel bij de buren.

Welig (S)Tieren

IMG_5627

 

Een erg oplettend volgeling zal zich herinneren, dat deze Deurmat ten huize Boss de Fournisseur de la Cour bij uitstek was voor het verwijderen van alle onkruid en ongewenst gewas dat zich, ongeacht de seizoenen, razend pleegt neer te zetten onder, tussen en op de muren en straatstenen die onze diep verscholen stulp verbergen.

Dit voor mij geestdodend karwei hield ik voor bekeken toen ik vaststelde dat, samen met een deel van mijn bovenlichaam, ook mijn onvolprezen energie verdwenen was. Wat echter niet het geval was met de fokking weeds, die zich tijdens mijn afwezigheid uitdagend explosief hadden gedragen.

Maar als de nood het hoogst is, is een behulpzame Griek nabij en kan ik mij dus nu verheugen in (het zicht en) de ecologische bekwaamheden van mijn nieuwe tuinman. Niet alleen is de man een wandelend naslagwerk en schetst hij mij de geneeskrachtige eigenschappen van elke vreemde bundel die hij uit de grond sleurt, hij heeft zich bovendien met verve geworpen op mijn uitgebreide verzameling bloem- en plantenpotten, die om wat TLC smeekten. Enfin, mijn planten en ik konden het slechter treffen.

Zowaar, je blijft van heel wat levensernst verschoond als je op Kreta woont.

Faire Pipi

French_Tourists

Bloedheet is het in het dorp vanmiddag. En onaards stil. Zelfs de straathonden blaffen niet. Zij liggen uitgeteld naast de bron op het plein, waar de mensen, die niet op de waterleiding zijn aangesloten, dagelijks hun plastic flessen en jerrycans komen vullen. Iedereen houdt vensters en deuren potdicht en probeert een paar uren door de hitte heen te slapen.

Het geroezemoes dat ik nu meen te horen, zwelt aan. Ik hoor stappen, veel stappen. En veel opgewonden stemmen. Fransen. Yiannis, de zelfverklaarde burgervader van het dorp, loopt zelfverzekerd aan het hoofd van een meute opgewonden désagréables en sleurt heftig aan ons hekken.

“Boss! BOSS!” Ik vrees het ergste. Een bosbrand, een aardbeving, een hittedode, de moffen nogmaals? Neen, de onverlaat die het aandurft Boss uit zijn middagslaapje te halen. Een buslading Franse toeristen is, op weg naar de fameuze grot waar geen publiek is toegelaten wegens te gevaarlijk, gestrand voor Yiannis’ deur en hij begrijpt ze niet, maar veronderstelt dat zij moeten pissen. En gaat ervan uit, dat dit bij Boss & Babette wel moet lukken.

De massa valt op onze patio bijna over elkaar heen en vormt giechelend en grappend een lange rij langsheen de buitendouche, recht naar wat wij grinnikend onze “visitor’s corner” noemen. Geduldig wacht elk zijn plasbeurt af, onderwijl ah-end en oh-end over het huis en hoe chaleureux et raffinés de bewoners wel zijn.

En of er ook de possibilité is om het even vanbinnen te bekijken? Misschien ook wel quelque chose à boire? Boss, heimelijk toch wel trots op het huis, dat hij zelf ontworpen heeft, loodst de horde van onder naar boven en van links naar rechts, en installeert die uiteindelijk met een paar liter raki op het zomerterras. Dat gelukkig onder het gewicht niet is bezweken.

De grot hebben zij niet meer bezocht, daar hadden zij bij nader inzien geen zin meer in. Op de foto daarentegen wilden zij bij het afscheid wel graag. Want tevreden waren zij, dat zie je zo.

Boss ook trouwens, hij presteerde het 2 euro per “plas + glas” aan te rekenen. I’m burning with shame.

De Max!

Max1

Ondanks zijn sinterklazige voorkomen, kan je Boss bezwaarlijk

kindvriendelijk noemen. Met zonen die naar de vijftig toekropen

en geen klein grut hadden ingecalculeerd om opa’s merkwaardig

afwijkende genen voort te zetten, daalden Boss’ latent aanwezige

oelekeboeleke-gevoelens onder een siberisch vriespunt.

Maar wonderen gebeuren, en ongelukjes ook.

Toen Boss het grote nieuws vernam, nam zijn fierheid recht evenredig

met zijn buikvet toe. Dat het voortbestaan van een eeuwenoude

dynastie, dankzij dat kleine ukje, bovendien nu wel gegarandeerd

leek, was voldoende reden tot een vervoering die ik al enkele

jaren niet meer mee mocht maken.

Inmiddels is het schitterend kleinood onder de Spaanse zon

geboren, een lief koppie met meer haren dan er ooit op Boss

stonden.

Granddad is door het dolle heen met zijn wondertje.

Ook al omdat hij de naam Maximilian meekreeg. Boss wou dat zo.

Ce que Boss veut, Dieu le veut.

Schone Maandag

Kites1

Het is onwaarschijnlijk dat op deze “Schone Maandag“, de eerste dag van de vastenperiode en de laatste feestdag voor Pasen, veel families het barre weer zullen trotseren om op het strand, op het veld of in de heuvels een massieve picknick te organiseren en de veelkleurige vliegers op te laten.

Een beetje Griek laat deze extreme winter echter geen brekespel zijn, vandaag wordt er dus traditioneel met familie en vrienden uitbundig gegeten, gedronken, gezongen en gedanst.

KaliSarakostiKira Sarakosti (Mevrouw Vasten) neemt in de vastenperiode een bijzondere plaats naast de huisiconen in. Gebakken in brooddeeg, heeft het figuurtje zeven benen, een kruis op het hoofd en als in gebed gevouwen handen. Zij heeft geen mond, als teken dat zij tijdens de vasten niet kan eten.

Elk been staat voor een week vasten, telkens op zondag wordt een van Kira’s benen verwijderd, haar laatste been sneuvelt op de zaterdag voor Pasen. Dit oude gebruik brokkelt evenwel langzaam af en Vrouwtje Vasten wordt nu door de kinderen veelal uit karton geknipt.

Schone Maandag” luidt eveneens de “Schone Week” in, de start van de lenteschoonmaak zeg maar. Huisjes worden gewit en grondig onder handen genomen, schappen, laden en kleerkasten krijgen een stevige Mr. Proper-beurt, alles wordt binnenstebuiten gekeerd.

Ook hier ten huize Boss 1 & 2, al zal ik aan een week niet genoeg hebben. Eerst maar even een B12-shot halen.