Een Broodje Ochtendzoenen

greekbreaddaktyla

Mijn euromuntje heb ik klaargelegd en mijn hekken alvast geopend, want je moet goddomme van de rappe zijn als de bakker-op-wielen in de straat verschijnt. Of de man heeft bijberoepen, of hij is belastingsschuw. Ik ren dan ook als bezeten de straat op als ik het vertrouwde getoeter hoor. Te oordelen naar het geluid van knarsende deuren links en rechts, spurt zowat de hele straat op zijn busje af. De zwarte weduwen gaan voor en worden op hun stoep bediend, ik moet al van ver en voldoende luid  kalimera hijgen wil ik mijn komst aankondigen en aldus nog aan mijn dagelijks brood geraken.

Een uitgebreide keuze heeft mijn mobiele bakker niet. Geen enkele keuze eigenlijk, behalve dan het vertrouwde daktyla, een bruikbaar alternatief als je vergeet bread op je boodschappenlijst te schrijven. Roze plastic zakje errond en de man verdwijnt al net zo snel als hij gekomen is.

Volgt dan het rondje ochtendzoenen. Kalimera sas heb ik al geroepen en in mijn vlucht ook mijn jongere buuf Vasso gegroet, die snel een knopenloze ochtendjas over haar nachtpon heeft geslagen, gevraagd hoe het met haar ging en geantwoord hoe het met mij ging. Wij zoenen elkaar op de wangen, zij als een gietijzeren standbeeld wegens dat gebrek aan knopen.  Buuf Eleni mag ik ook niet overslaan, dat verwacht zij gewoon. Net als de andere oudjes, hunkerend naar wat genegenheid.

Voor het eerst merk ik het vrouwtje op, dat pas haar intrek heeft genomen in een fraai gerenoveerd huisje, samen met een uiterst irritante hond, die nooit heeft geleerd zijn bek te houden.  Vooraleer ik ook haar wil gaan zoenen terwijl ik nu toch bezig ben, vraag ik mij af of zij weet dat ik wel eens water naar haar mormel durf te gooien. Ik feliciteer haar met haar huisje dat er zo piekfijn bij staat. Waarop zij mij, een en al verrukking, het huis insleept en een rondleiding geeft langs alle kamers en kasten. Wat ik al vreesde, kwam ook. Of ik een koffie lustte? Ach, die déjà vu ! Met een – naar ik hoop – geloofwaardig droef gezicht, verzeker ik haar dat ik net mijn ontbijt-met-koffie op heb.

Ik heb wijselijk verzwegen dat ik geen brood in huis had.

 

 

 

Het Nummer 6

Arthouse_Pic10

Dat het allemaal wel zal loslopen“, denk je dan vol vertrouwen en niet meer zo jeugdige overmoed, als je inpakt voor een leven in Griekenland en een ervaren inwoner je verwittigt to expect the unexpected.

Geheel onverwacht was het dan ook, dat wij zouden terechtkomen in een straat, die zelfs hoogbejaarde Heraklioten en doorgewinterde taxichauffeurs niet eens weten te vinden. De enige zekerheid, die het vervallen huis bood, was het huisnummer. En dat was het nummer 6. Dachten wij.

Het huis rechts had geen nummer en de mediocre kunstenaar, die er toen resideerde, beweerde – geheel ten onrechte en bij hoog en bij laag –  dat zijn huis het nummer 6 had. Een misverstand dat slechts na een paar jaren werd opgehelderd, toen een nieuwe bewoner er zijn kantoor vestigde en wij hem ervan konden overtuigen dat hij op nummer 4 woonde.

Erger was het gesteld met het huis links, dat in een erbarmelijke staat was en onbewoond sinds de studentinnen, die er een onderkomen hadden gevonden, spoorslags verdwenen waren met achterlating van een ton vuilnis en onbetaalde rekeningen. Niks aan de hand, denk je dan. Behalve dat dit huis – officieel – eveneens het nummer 6 heeft. Je voelt de nattigheid al aankomen. In welke brievenbus blijven de rekeningen toestromen, denk je? In welke woning wordt verkeerdelijk de watertoevoer en de elektriciteit afgesloten, denk je?

Tot overmaat van ramp, nam ene Maria er vrij spoedig haar intrek. Een uiterst  beklagenswaardig armoedig vrouwtje, met als enig gezelschap een doodzieke, lelijke kat en diverse “heer”schappen die haar in de late uurtjes wat euro toestopten voor bewezen diensten. Helaas niet genoeg om haar huishuur en rekeningen te betalen, het duurde een eeuwigheid vooraleer de eigenaar haar en haar povere spulletjes eruit kon zetten. Het duurde minder lang om ook haar rekeningen in onze brievenbus aan te treffen. En alweer spoedig zonder water of stroom te zitten, want je woont toch op huisnummer 6?

De bureaucratische, afmattende calvarietocht langs de verschillende diensten wens je je ergste vijand niet toe. De droplullen zetten het zowaar op een lopen als wij nog maar in de deuropening verschijnen; het onnozele feit dat er twee huizen zijn met hetzelfde huisnummer bereikt hun voorstellingsvermogen niet eens.

Er kwamen nieuwe huurders in huis links. Ditmaal met een luizig hondje en grootse plannen. De eigenaar verzekerde ons, dat zij heel solvabel waren. Waarop vrij spoedig onze opluchting een flinke duik nam, toen wij ook hun facturen in onze bus vonden, die netjes bij hen op de stoep legden en ze in opengescheurde omslag in hun voortuintje terugvonden. Het dient gezegd, de “diensten” reageerden nu vrij snel op deze nieuwe  betalingsweerzin, jammer genoeg gingen de kranen weer dicht en de lichten weer uit in het verkeerde huis.

Toen wij er vorige week arriveerden, viel het ons meteen op. Onze kredietwaardige buren hebben de benen genomen. Het doemhuis staat te huur. Wij houden nog maar eens ons hart vast.

 

 

 

 

De Woelige Conservator

IMG_6917

Wij hadden het ons al afgevraagd. Blauw-witte bordjes, her en der op strategische straathoeken neergezet, bevestigden ons vermoeden, dat er in de omgeving een MUSEUM te vinden was. En wel in Kato Gouves. Of all places.

Joe toeriest?” roept de man achter de wankele tafel aan de ingang. Hij is druk met het invullen van een handvol lotto-formulieren. “Toe joero iech!” De man danst bijna van opwinding, het kan niet anders of wij zijn de allereerste bezoekers van het zomerseizoen.

Het Gouves-folkloremuseum is ruim, koel en tot de nok gevuld met ongeveer alle voorwerpen, die eens de trots en het erfgoed uitmaakten van de fiere, hardwerkende en onverzettelijke Kretenzers uit de streek.

Bedoeling is, dat ik hier eens ongegeneerd ga rondslenteren, nieuwsgierig wat geschiedenis opsnuiven, mij laten verbazen, fotootje hier en daar maken. Je kent dat. Ware het niet, dat de hete knoflookadem van de conservator mij in de nek blaast bij elke stap die ik zet. Boss heeft de bui al zien hangen en verdwijnt naar het diepere gedeelte van de zaal.

museum1

Er zijn honderden voorwerpen en snuisterijen. Met een aan waanzin grenzende verbetenheid geeft de hyperactieve conservator mij gebroken tekst en uitleg bij elk ervan. Mijn geduld raakt op, ik begin te dampen onder mijn oksels, ik snak naar koffie en buitenlucht. Vergoelijkend bedenk ik ook onmiddellijk, dat je toch echt wel waar krijgt voor je toe joero.

“Entaxei kyrie”, breng ik al stamelend uit, “nu wil ik toch graag in alle rust wat foto’s maken, meteen een beetje reclame voor je zaak“. Ik vind dit persoonlijk een leuke uitvlucht eigenlijk.

Met een air van professionalisme duikel ik mijn toestelletje op en zet mezelf op scherp. Springt die man mij daar toch voor de camera bij elke klik. Bij e-l-k-e goddamn klik. Ik ben onthutst en een appelflauwte nabij; hij moet het gezien hebben, no doubt.

museum2

Ai wiel meek piktjoers of joe” tiert de man, als hij Boss ziet komen aanslenteren. Hij rukt mijn cameraatje uit mijn pollen, posteert ons voor het beeld van een meer dan levensgrote, stoer kijkende Griekse krijger, duwt ons beiden een amfora in de handen, zegt dat wij die op onze schouder moeten torsen. Wat wij, met enig ongemak, ook doen. Ik kan nog een glimlachje forceren, Boss niet. Klik, klik. Ik weet nu al, dat deze foto’s slechts in acuut levensbedreigende omstandigheden het daglicht zullen zien.

“That’s it”, breng ik deze gedreven woesteling aan het verstand, “we’ll go now, thank you so much“. Nope. Er moest en zou voor ons vertrek nog een serie volgen aan het weefgetouw. Het povere lachje, dat wij nog konden produceren, is er een van pure opluchting.

IMG_6925

Het kan u dus verwonderen, maar er is wel degelijk een Museum voor Folklore in Gouves. En u krijgt heel wat return voor uw twee euro.

 

Het Ontrouwe Vriendje

voetjes_water

@Siteia (Kreta), zomer 2009

“Om een vriend te vinden moet men één oog sluiten. Twee om hem te houden” (Norman Douglas)

Mijn vriendje, de olijke man die volop aan het verkassen is van zijn rustig optrekje in de bergen naar zijn nieuwe woonst in de stad – waar een half bataljon schilferkoppen zich op dit eigenste moment de naad uit het gebronsde lijf werkt om alles tijdig beplaasterd, betegeld, beglaasd, geschilderd en aangesloten te krijgen – en van wie je dus normaliter zou verwachten dat hij, zo niet met vleesgeworden stress, dan toch op zijn minst met erectiele dysfuncties rond zou lopen, zit breedlachend – in uitsluitend vrouwelijk gezelschap – op een terras aan zijn zoveelste koffietje te nippen.

Hij veert recht als hij me aan ziet komen.

“Agapi mou, why is the colour of your eyes changing?”

Ik besluit mijn twéé ogen te sluiten, Norman Douglas indachtig.

“What’s wrong, agapi? Oh come on. I know something is bothering you, I gave you birth”.
Waarmee hij dan poenerig bedoelt dat hij me door-en-door ként.

Verkeerde interpretatie, maat, ik voel me gewoon pissig en wil naar huis, R.E.M. op maximum geluidssterkte horen, in bed kruipen, mezelf uithongeren. Wèg van hem. Hij voelt zich gewoon betrapt en wil zo snel mogelijk van die vrouwen af.

Ik besluit ook mijn mond maar te sluiten. Een hele opgave voor mij.

“Please, do sit down and have a coffee. Please ??? Do you want me to tell everyone in Siteia that I love you?”

“Most certainly NOT. I will break your legs”.

Hij draait zich naar het tafeltje, raapt zijn mobieltje en sigaretten bijeen. De verbazing op de gezichten van zijn gezelschap is groot, de verwachting nog groter.

“I love this woman. But she doesn’t want to marry me”.

Waarop twee hangwichten  als een springveer uit hun stoeltje omhoog schieten en totaal verbluft haperend uitroepen : “But, but, but…. I… I… will marry you, agapi mou !!!

Slik. Nogmaals slik. Aan menig mens is niets zo echt als zijn masker. Hier houdt het dus wel op, sweetheart.

Het Zomerproject 2016

Toen het op vernieuwing aansturende stadsbestuur van Heraklion oordeelde dat er best nog wat ruimte overbleef voor toeristische attracties, genoot de idee van een Street Art Festival onmiddellijk veel bijval. De deelnemers kregen dan ook carte blanche. Waar ook in de stad mocht je jouw sculptuur of je schildersezel neerpoten, muren bekladden, danspasjes uitvoeren, vodden ophangen, in een micro brullen of eco onkruid planten. Zolang de eigenaar van het pand van voorkeur er geen graten in zag.

Boss was meteen verkocht. Trouw aan zijn motto dat een goede voorbereiding het halve werk is, troonde hij zijn sidechick mee naar zijn geprefereerd actieterrein, de Agia Triada achtergestelde buurt. Kwestie dat ook kanslozen tot wat elitaire kunstvormen toegang moeten krijgen.

img_6277

Toen het zweet en mijn motivatie na een paar uren al naar mijn schoenen waren gezakt, vond hij er een vreedzaam parkje, volledig ingenomen door geparkeerde en achtergelaten wagens. Tjokvol zwerfvuil en stront. En daar stond zowaar de vuile muur van zijn dromen, waar hij zijn collage Postcards From Heraklion zou presenteren aan een publiek dat ongetwijfeld geen boodschap zou hebben aan zijn zonnige vakantievisie op de stad. Een overvlijtige stadsambtenaar snorde de eigenaar van de muur op, die het geen moer kon schelen dat zijn muur geschilderd werd en van een uniek kunstwerk voorzien.

img_6281

Overbeladen met liters bleekwater, verf, een doos rubberen handschoenen, bussen schoonmaakmiddelen, plastic zakken, maskers, ladders, borstels, emmers en gereedschap, gingen vriend Manolis en Babette de stinkende private schijtruimte van honden en katten met ware doodsverachting te lijf, onder het goedkeurende oog van Boss, die overigens ook vindt dat je niet zelf hoeft te doen wat door anderen kan gedaan worden. In no time kregen wij het stort klaar voor Manolis’verfbeurt. Na de lunch bleek de verf droog, zodat Manolis het kunstwerk finaal aan de muur kon vijzen, klaar voor de langskomende nieuwsgierige buren.

img_6268

img_6280

Boss kwam ook, en zag dat het goed was. Hij heeft zich intussen al aangemeld voor de Street Art uitgave 2017. Only passing along the good news today 😦

A Glimpse Of The Hamlet

 

   dd-collage2512_1

In tegenstelling tot de stad, waar wij als vrolijke vrijbuiters wel elke dag iets nieuws weten te ontdekken, behoort een wandeling door het dorp niet tot onze vaste gewoontes. Tijd voor verandering, dacht ik, terwijl ik me in belachelijk veel warme laagjes hulde en op stap ging. Het is beanstigend stil, bar koud en regenachtig als ik het hekken achter mij dichtsla. Geen kerkklokken, geen luid keuvelende halfdove buurvrouwtjes, nog geen blaffende honden. Naarmate ik verder stap, richting de Agia Paraskevi grot, word ik omzwermd door hevig kabaal makende zwerfhonden, op zoek naar eten en een strelende hand. De grot ligt er verlaten en bijna verwaarloosd bij, spookachtig donker en rillerig snakkend naar het bruisende leven waarmee de toeristen zijn eeuwenoude krochten opwarmen.

ddcollage2512

Het valt me op hoe troosteloos het dorp veranderd is, hoe tergend de leegloop is. Vele oudjes zijn ons in het oneindige voorgegaan, anderen hebben have en goed achtergelaten, op zoek naar gunstigere levensomstandigheden, behoeftige oma’s en opa’s zijn bij hun kinderen in andere dorpen ingetrokken. De kerststal, waar eens de kleine Maria parmantig poseerde, is al jaren verdwenen. Ook de vele kinderen, die op Kerstdag steevast aan de deur kwamen zingen voor snoep en wat centen, zijn dit jaar weggebleven. Wij hebben de chocolaatjes dan maar aan de oudjes in de straat uitgedeeld en moesten die willens nillens samen met hen oppeuzelen bij een dampende kop koffie en een fles vurige raki.

ddcollage2512_2

Daar waar eens het ganse dorp schitterde onder veelkleurige lampjes, vaandeltjes en ballonnen, en de oude muren kreunden onder de zware ornamenten, is ook dit feestelijk tintje uit het straatbeeld verdwenen. Wij hebben als enigen nog een poging tot gemaakte vrolijkheid ondernomen. En het ook als enigen gezien, want de winter slaat zo ongenadig en bruusk toe, dat vrijwel niemand zich buiten de deur waagt, angstig vrezend dat sneeuw hen misschien wel van de buitenwereld zou kunnen afsluiten.

img_6624

Op de terugweg valt een regenboog me bijna in de schoot, net iets te ver nog om de pot met goud op te gaan graven. Maar dat de goden het ondanks alles goed met ons voorhebben, daar ben ik nu al wat geruster op.

herinnering

Bij het uitzwaaien van dit jaar, zie ik bij mijn lezers zoveel herinneringen de revue passeren, talloze momenten van uitbundige vreugde of intens verdriet. Dit zijn de momenten waarop ik me diep met jullie allen verbonden voel. En dit in 2017, met een open blik en hart, verder hoop te doen. Zelf kijk ik niet terug op het wel en wee van het afgelopen jaar, want voor mij, anderhalf jaar na mijn borstkankerdiagnose,  was en is niets zo belangrijk als leven. En vandaag nog deze woorden te kunnen zeggen, ik lééf! Zoveel genade wens ik ieder van u en uw geliefden toe.

 

 

Etcetera op vrijdag

img_6608 Ik behoor tot het segment vrouwen-die-nooit-iets-winnen. Zelfs bij een “Altijd Prijs!” tombola val ik uit de boot omdat de tickets uitverkocht zijn voor ik aan de beurt ben. Uiterst handig dus dat Boss meer zegeningen uit de hemel mag ontvangen. Hij sleepte triomfantelijk deze agenda uit een plaatselijke raffle en ik zette er meteen en ongevraagd mijn klauwen in.

son_daughter

Het was dan ook met een ontzettend genoegen dat ik mijn eerste belangrijke afspraak erin noteerde : een  heerlijk weerzien en samenzijn met mijn kinderen in februari!  En ik hoef er zelfs niet ver voor te vliegen, het wordt Athene!

voritsi Na een broeierig hete zomer konden wij ons uiteraard aan een barre winter verwachten. Wij worden gegeseld door alle denkbare verwensingen die de weergoden over ons kunnen uitstorten; zeer lage temperaturen, hevige ijzige stormwinden, aanhoudende regen- en hagelbuien. In het dorpje Voritsi, nog hoger gelegen dan het onze, zal men hard moeten stoken om het warm te krijgen.

hout1 Tientallen bomen in de omgeving sneuvelen en vrachtwagens rijden de dorpen langs om de huizen van brandhout te voorzien. De prijs voor een lading hout (gemengd droog en nat) varieert van 120 tot 150 euro. Voor veel dorpelingen en gezinnen zonder inkomen is zelfs dit een onbetaalbare luxe.

parcels

Boss was bepaald not pleased toen hij van onze postbode vernam, dat de kerst- en andere pakjes uit het buitenland niet zouden aankomen. Door de recente staking van de zeelieden werden in Athene immers alle pakjes gewoon teruggezonden naar de afzender. Door emotie verzwakt, probeerde de postbode nog het slechte nieuws te omfloersen. “But, I have some Christmas cards and bills for you“. Nu even geen vrede op aarde voor deze man, vond een boze Boss evenwel.

kerstkinderen

Aan al mijn volgers en lezers wens ik feestelijke, gezellige, gemoedige, liefdevolle en hartverwarmende kerstdagen toe! In deze vreugdevolle roes kan u voor volgend jaar misschien wel een reisje naar Paradijs Kreta plannen 😉

Etcetera op vrijdag

extravaganza_collage Elk jaar opnieuw organiseert de Britse Nederzetting een Extravaganza, de pantomime waar al eens gelachen mag worden. Het spektakel is dan ook uniek in zijn soort en uitermate hilarisch, vooral dan door alles wat op de scène verkeerd loopt. Wie dit nooit meemaakte, heeft er geen gebenedijd idee van hoe hard die Britten om zichzelf kunnen lachen, hoe luid zij kunnen brullen en hoe vals zij kunnen zingen.

misskriti2016 Vele toontjes lager zongen de 15 kandidaten voor de Miss Kreta 2016 verkiezing. De rechtstreekse (urenlange) uitzending via KritiTV was een regelrechte ramp, uiterst onprofessioneel in elkaar gezet. En eigenlijk waren de dames net zo. Bedroevend weinig afwisseling of originaliteit. Ik zag vooral lange haren, lange benen en lange nagels. En ouders in de zaal die godbetert bijna met elkaar op de vuist gingen.

xmastree2016 Veel spetterender was dan wel het optrekken van de kerstboom in het centrum van Heraklion. Muziek, dans en vuurwerk. Daar komt een gemiddeld mens al eens voor buiten.

strike1 Vurig was ook de reactie van de Kretenzische boeren op het dagenlange staken van de zeelieden. Door het niet-uitvaren van de veerboten, bleven hun groenten en fruit, bestemd voor het vasteland, op de kade verpieteren. Anderzijds raakten op het eiland, bij gebrek aan aanvoer, ook de schappen leeg, waardoor grootwarenhuizen hun deuren dienden te sluiten. In de haven werd dan ook brand gesticht en hevig geprotesteerd. De staking werd (voorlopig) vervroegd beëindigd.

  zeil

Wie zich eveneens een beter jaareinde had voorgesteld, is de eigenaar van dit zeilschip, dat in de vlammen opging toen hij de motor startte. De stakker van de mini naast hem, deelde in de hete klappen.

table Veel rustiger was het dan weer wel op het platteland. De eigenaar van deze taverna wil zich met alle middelen ervan verzekeren dat je zijn spijshuis niet onopgemerkt voorbijloopt.

Etcetera op vrijdag

lakkosmural1 Het buurtopknapproject dat Boss en enkele getrouwen met veel enthousiasme en weinig centen hebben opgezet, kent een steeds grotere weerklank. Menig kunstenaar wenst immers eeuwige roem te verwerven met het aanbrengen van zijn intens beleefde cultuur op een muur. Hier legt een Atheens artiest de laatste hand aan zijn meest recente werk. Het is een ware opluchting dat het stadsbestuur de verf betaalt.

sundayshopping Het IMF, de Poltergeist van elke Griek, eist nu dat alle winkels elke zondag open blijven, en dan het liefst met onmiddellijke ingang. Goed voor de concurrentiepositie, vindt het Fonds. Bij de vraag wie dan die winkels op zondag zal bezoeken als je geen cent te makken hebt, heeft Zijne Alwetendheid niet stilgestaan. Bonden en winkelpersoneel behoorlijk boos, dat spreekt. (De foto heb ik onbeschaamd van Boss gepikt).

etc091216 In Rethymno namen de stadsarbeiders het niet zo nauw bij de aanleg van een nieuwe asfaltlaag en de hilariteit op het eiland was ongewoon groot. Het inspireerde een leukerd tot dit tafereeltje.

061216 Ons dorpskerkje, toegewijd aan de H. Nikolaos, bleek op 6 december wel erg klein uitgevallen voor de vele gelovigen. Na de plechtigheid, die een paar uren duurt, werden vele broden gezegend, in stukken gebroken en uitgedeeld. Brood, geen geschenken alhier.

img_6606Ik ontdekte een nieuwe trend in het stadsbeeld : het bankwokken.

 

her2016 Hier zat u natuurlijk op te wachten. Er is een lichte verbetering merkbaar bij de huidige kerstverlichting in de winkelstraten. Het Stadsbestuur van Heraklion wenst u een Zalig Kerstfeest! Zet ‘m op!

Etcetera op vrijdag

snow2016 Wij hebben de maand van feestelijke warmte ingezet met een koudefront. En jullie meteen de loef afgestoken, want op Kreta is de eerste sneeuw gevallen.

etcetera0212 Met het oog op de feestdagen en de traditionele turkey, heeft Boss bij de Britse winkel zijn voorraad ingeslagen. Meteen ook de enige keer per jaar dat hij achter de kookpotten verdwijnt.

lakkosavond Om de hoek in Heraklion is de 150ste Wall of Kindness geïnstalleerd. De vrolijk beschilderde houten bordjes zijn voorzien van haken, waar men een plastic zak met voedsel of kleding voor de behoeftigen van de stad kan achterlaten. De bordjes worden met veel zorg geschilderd door een ruim 80-jarige inwoonster van de stad.

fidel

Het zat er aan te komen dat de Grieken, nooit verlegen om een grap, ook een zekere Fidel met de nodige luister naar zijn laatste rustplaats hebben begeleid.

kazani

Terwijl de vrouwen een hartig potje koken van alle denkbare grassen, kruiden, bonen en granen, de jaarlijkse polysporia, stoken de mannen de nieuwe lading raki, hier tsikoudia genoemd. Deze gebeurtenis gaat uiteraard gepaard met veel eten en drinken. Het alcoholgehalte van deze pittige drank is ongeveer 36 graden. Dat de Kretenzers het niet zo nauw nemen met het aantal graden wordt duidelijk als je op 100 meter afstand al tipsy wordt van de geur.

xmasdecoration2015 Na het débâcle van de kerstverlichting 2015, die ijlings werd verwijderd nadat de flater zelfs in The Sun was verschenen, kijken wij reikhalzend uit naar de verlichting die het stadsbestuur van Heraklion nu voor ons in petto heeft…

Etcetera op vrijdag

women

Wat is het toch heerlijk als je een paar hemelse (of zijn het duivelse?) Vlaamse vriendinnen in de buurt hebt, waar je een sloot koffie mee kan slurpen en eindeloos klessebessen!

laatstewandeling

Het mag niet, maar het is sterker dan mezelf. Ik lach me nog steeds te pletter met die hoogbejaarde, maar stikkedode bisschop die processiegewijs in zijn dorp werd rondgedragen. Een mens vindt het niet uit.

                      cha_241115

Ik vraag me nog altijd af waarom die schattige meisjes van de parfumerie-afdeling van het grootwarenhuis het steeds op mij gemunt hebben.

caught

Het avondje-uit met Grollandse vrienden was alweer van een memorabele soort. Eten, drinken en lachen geblazen, je kent dat. Tot je in het holst van de nacht naar huis rijdt en op een godverlaten helsdonkere bergwegel een politie-patrouille op je nek krijgt.

  kyabis

Terug naar Heraklion en naar onze favoriete eetstek vlakbij huis. Je kijkt er gewoon in de potten wat er die dag te bikken valt. Het heeft een paar weken geduurd voor wij in de gaten kregen dat dit eigenlijk een communistisch hol is. Leuk gewoon.

coffee23

Driewerf helaas, ook hier wordt het kouder. Dus zal ik Boss een nog warmer hart toedragen. Ook jullie wens ik veel warmte toe.