Tag: Ontgoocheling

De Rake Klap

Het was meteen raak.

Dit was zonder meer het liefste en langste bericht dat Nele ooit in haar mailbox had gevonden. Het meest humoristische ook. Een pennenvrucht waar professionaliteit achter stak. Hij had haar meteen in zijn ban.

Schrijf misschien eens terug?” was zijn overbodige vraag. Dat deed Nele dan ook meteen. Nou, metéén… Geprikkeld en geamuseerd had zij toch eerst aandachtig zijn profieltje met aanbod en vereisten doorgenomen. Mooipraters zàt op datingsites, hoor, en aan het einde van de rit slechts op één ding uit. 

Hij hield van de mensen. Dat zat alvast goed. Mensenhaters horen niet op een dergelijke site.

Hij was heel nieuwsgierig. Nieuwsgieriger dan zij op dit eigenste moment kon hij onmogelijk zijn.

Hij vond heel veel mensen de moeite waard. Daar wou zij dan wàt graag bijhoren.

Zo mogelijk nog belangrijker, was even uitzoeken waaraan het voorwerp van zijn zoektocht wel moest beantwoorden.

Een toffe persoonlijkheid, dat zocht hij. Ja, waarvan je haar nu niet kon beschuldigen, was haar gebrek aan tofzijn.

En zij moest kunnen luisteren, maar ook praten. Nou, een inkomensvervangende tegemoetkoming voor personen met een handicap had zij, gelukkig maar, nooit hoeven aanvragen.

Echt om andere mensen kunnen geven, was ook een conditio sine qua non. Ach, haar hart was gewoon buitenmaats wat dit betrof.

En minstens proberen anderen te begrijpen. Probéren?? Begrip was haar met de moedermelk ingepompt. Begrip was haar middle name. Begrip had haar hele leven behéérst.

Nele had het even niet meer. Zeg nu zelf, een perfectere match kon een datingsite-administratie zich nauwelijks dromen. Daar zat gegarandeerd een succesverhaal in.

En zij schreef terug. Het langste en liefste bericht dat zij ooit naar een man zou sturen.

Twee dagen voor de langverwachte ontmoeting, had hij haar een foto toegestuurd. Een exotisch kiekje, waaruit zijn savoir en zijn joie de vivre haar tegemoet sprongen.

Als een betonnen blok viel Nele voor zijn duidelijk overgewicht en andere sporen van een weliswaar aangename maar ongezonde levensstijl. Een man naar haar hart. Zij plaatste zijn foto op haar bureaublad.

Zij herkende hem meteen. Ruimtevullende charme, de présence van the rich and famous, goed in het pak, luchtig en zelfbewust, toonbeeld van verloren gewaande galanterie, de lààtste met de hand gemaakte man.

Sprankelende woordenwaterval, onvermoeibaar gas gevend met speelse zinnen, een tapijt van klanken dat de afstand tussen hen millimeterde. Bruisend en briesend. Niet in het minst gehinderd door nederigheid of gebrek aan ijdelheid.

Hij overschaduwde haar, hij overvleugelde haar, hij intimideerde haar, hij intrigeerde haar, hij fascineerde haar. Zij was sprakeloos, zij verloor haar eigen glans. Nele was wèg van hem.

“Helemaal los komen bij hem, zich ongeremd voelen bij hem, dat was zijn wens“, schreef hij haar ’s nachts. “Hij voelde dat het kon. Hij lag nu horizontaal aan haar te denken, hij lag het jammer te vinden dat hij haar nu niet in zijn armen kon nemen“.

Wanneer zie ik je nog eens, en waar, en hoelang“?

Na dit dringend verzoek en na haar daaropvolgende sleepless night, besloot zij de koe bij de horens te vatten. Speels en stout stelde Nele hem een weekendje samen voor. Onvergetelijk zou zij het voor hem maken. En verwachtte hetzelfde van hem. “Bedenk maar wat“.

Zonder aarzelen bestelde zij online een weekendsetje bij de Erotische Verbeelding.

Het erotische verwensetje kwam na twee dagen, zijn antwoord op dit heerlijk vooruitzicht niet. Voorzichtig en discreet stuurde Nele hem na een paar weken een Hallmark e-card voor zijn verjaardag.

Drie weken later had hij de e-card nog steeds niet geopend.

Nele heeft zijn zonovergoten kiek van haar bureaublad verwijderd. Zij had van hem nooit de hemel verwacht, énkel wat hij kon missen.

In haar mailbox stapelden zich inmiddels 52 “Knipoogjes”, “Verzoek-om-Kennismakingshartjes” en tutti quanti berichtjes op. Veiligheidshalve had zij zich op meerdere datingsites een 3 maanden-proefabonnementje laten aansmeren. 

Nele opende ze niet meer.

Het Levend Model

Afbeelding

Ik voel de scrutinerende blik van Boss op mij rusten.

You are NOT looking at me, are you, Boss?”

In fact, I AM looking at you, Babette!

Normale mensen, zoals ik mezelf graag voorhou er een te zijn, begraven hun oude dromen  samen met hun oude dag. Niet zo de boss uiteraard. Al jaren doet hij zo immens zeurderig over de tekenlessen die hij ooit aan een schare neofieten zou willen geven. Tekenen naar levend model. Gewoon omdat een dood model hem niet zo onmiddellijk aanspreekt.

Hij zag zijn kans schoon toen zijn kunsttempel in de hoofdstad afgewerkt was. Hij ontwiep een paar posters, waarop het model duidelijk levend, maar onmiskenbaar naakt te zien was.

Which one do you prefer, Babette?” Het werd de andere.

Via een paar advertenties ging de grootmeester dan ijverig op zoek naar een deeltijds model en stelde daar een behoorlijke vergoeding en een one to one selectieprocedure tegenover. Zijn uiterst hooggespannen verwachtingen werden echter de bodem ingeslagen toen er geen enkele reactie kwam. Erger nog, onze buurman schilderijenkliederaar ging met zijn lang gekoesterd idee lopen en startte zijn eigen lessenreeks, naast de deur, met enig succes en zonder levend model.

De ontgoocheling was terrifying. Zelfs mijn welgemikte argumentatie dat enkel geniale kunstenaars door een bunch of daft losers gekopieerd worden, bracht geen soelaas en het levend model werd verder mordicus doodgezwegen.

Tot nu. De daft loser next door gaat enkele weken op reis en vreest bij zijn terugkeer in de klas nog enkel lege stoelen aan te treffen. Of de boss hem alsjeblieft voor enkele tekenlessen wil vervangen? “I’ll see what I can do, mate”.

Binnen het uur ligt zijn planning klaar. Exit naaktmodel, geen denken aan. “One of the students is a 15-year old boy, Babette!!!” Natuurlijk willen wij deze adonis niet met nog een levenslang trauma opzadelen. “What else could possibly be interesting, Babette?”

Handen, dàt is het! Boss raakt door het dolle heen, alleen al bij de idee dat hij daarmee het luie zweet uit deze onmiskenbaar gemotiveerde cursisten kan jagen. Nog meer eigenlijk nu het hem zo plots invalt, dat MIJN handen wel eens zouden kunnen geschikt zijn voor public exposure. Dat zal dan wel mijn enige lichaamsdeel zijn, neem ik aan.

Tersluiks bekijk ik mijn tengels. Een dagelijks badje olijfolie eerste persing schijnt wonderen te verrichten.

Verval

Afbeelding
 

Proactief, zo heb ik ze graag.

“Weet u, dat uw paspoort binnenkort zal verlopen?”
vraagt dat schattige kind in Athene dus als ik langs de laatste check-in
voor Parijs schuif en snel het Godiva-paaseitje probeer door te slikken,
waarop ik mezelf maar heb getrakteerd, gezien dit vandaag stellig niet meer
in de strakke planning van de hevig verongelijkte boss voorkomt.

Ik knik bevestigend en dank haar volmondig voor de reminder.

Belgian Embassy had mij inderdaad enkele maanden geleden verwittigd.
In drie talen, want “bezorgd om uw veiligheid en na vervaldatum van uw
huidig paspoort, Babette, vergeet dat gewoon paspoort maar, kind,
dit wordt nu vervangen door een biometrisch exemplaar”.

Dus graag persoonlijk aanbieden op de ambassade in Athene,
de vingerafdrukken en fotootje nemen zij zèlf wel.
En dat zij zich bewust zijn van de soms verre verplaatsing en de kosten
die deze nieuwe procedure met zich brengt and so on en zo verder
– het kan ze dus geen ene rotmoer schelen –
en dat uw plaatselijke consul uw vragen met veel plezier zal beantwoorden.

Ik bel het Belgisch consulaat in Heraklion.

“Parakalo?”
Verveeld. Niet het aan euforie grenzend enthousiasme van een
Grieks iemand die nog een job heeft weten te versieren.
Bovendien een no-no voor een land dat niet minder dan drie
officiële talen telt.

“O. Ook een goedemorgen. Spreekt u Nederlands?”
“…”
“Vous parlez français? Deutsch?”
“…”
“I would like to speak to someone in Dutch, please.”

Het is maandagmorgen, de zon schijnt, de vogeltjes kwetteren,
u hebt een continentaal ontbijtje en een paar frappés achter de kiezen,
kortom, het exotische leven op een eiland lacht u,
als langzaam uitbollende fossielen, toe.
Niet zo voor de heer consul, die niet bepaald vriendelijk, laat staan
met veel plezier, in het Nederlands en met duidelijke tegenzin zeer summier
een antwoord geeft op mijn vragen.

“Neen, dergelijke apparatuur is op Kreta niet aanwezig.”
“Ja, u moet naar Athene.”
“Neen, ik weet niet wat dat paspoort moet kosten. Kijk op de website.”
“Ja, dag.”

Ik meteen naar cheapest flights from Heraklion to Athens.
Roundtrip. Ergens volgende week, I am flexible. Zo flex ben ik,
dat ik besluit er een driedaagse van te maken, hands on.
Lekker mijn zin doen.

Nope. You wish. De boss wil mordicus mee.
We still do need some stuff for The House, Babette.”
Stuff waarvoor wij nota bene half Parijs en de Vlaanders hebben
afgestrompeld en niet gevonden.
Stuff dat wij uiteraard op Kreta kunnen vinden, maar not exactly is
what he had in mind.

Ter duiding : het ORT (Ottoman Renovation Team) heeft inmiddels
in groten getale The House in de hoofdstad verlaten,
Fase Two van de VST (Very Strict Timetables) is in werking getreden :
de inrichting van de stek.

Ik wed dat een en ander van mijn fotootje op mijn nieuwe pas zal af
te lezen zijn. Vijf jaar lang.
I really need to adjust my meds.