Sprietgriet

Helden leggen niets uit. Zij doen“.



Haar sproetjeshuid zit als folie rond haar knoken getrokken.

Duidelijk een teveel aan raki, saffies en foute mannen.

In een welgevormder verleden verliet zij haar kneuterige tulpenbollenkerel voor een nieuw leven met een aan wal gespoelde Zeus. En meerde in zijn kielzog aan op mijn stukje eiland.

Het sprookje duurde tot haar tanden even los stonden als zijn handen bleken te zijn.

Deze ervaring rijker, besloot zij zich in de veel kortere armen te gooien van een liefsnoeterige en fors besnorde zeeman, net als zij na een woelig bestaan op zoek naar rustiger en alcoholvrijere wateren.

Ans H. is verpleegster in ons plaatselijk ziekenhuis.

Beter nog, een verpleegster die Nederlands spreekt. En al helemaal onverklaarbaar, het enige medisch betrouwbare creatuur in gans het ziekenhuis. Niemand die het aandurft haar diagnoses en gezag in vraag te stellen.

Ik leerde Ans kennen toen zij met zachte woorden een Nederlandse vriend langzaam uit de coma peuterde waarin hij was weggezonken.

Zij aan zij wroetten, stampvoetten wij maandenlang om hem opnieuw te leren praten, lopen, functioneren, leven. Zoals gebruikelijk op dit eiland, hebben wij hiertoe ongegeneerd getierd, gedreigd, achterovergedrukt, gecorrumpeerd.

En toen hij herstelde, buitensporig gelachen, gedronken, gedanst, gefeest.

Tot Ans plots verdween. Op non-actief gezet door het ziekenhuis met het dringend verzoek “iets aan haar drankverslaving te doen“.

Ik zag haar nooit meer terug. Engelen hebben vleugels.

Sitia, Kreta, 2008 📸Tim Mossholder





Anne’s Fotochallenge

Met de uitdaging #16 (Cijfer) zijn wij met z’n allen zonder kleerscheuren over de helft geraakt.

Cijfers zijn belangrijk. Is het niet merkwaardig, dat wij reeds met cijfers om de oren geslagen worden nog voor onze navelstreng is doorgeknipt? Dag, uur, gewicht en lengte worden al wereldkundig gemaakt nog voor je eerste pamper om je frêle lendenen is geslagen.

Wie het betwistbaar genoegen heeft een (gezins!)woning te delen met een verzamelaar, zal begrijpen dat zijn in steeds hogere cijfers uitgestalde prullaria zijn zevende hemel uitmaken.

Te elfder ure, als je zelf al niet meer tot tien kan tellen, sleurt zo’n mens je dan zonder medelijden The Conran Shop in. Er kan altijd eentje bij, toch?

Anne’s Fotochallenge

Ik had het al snel door. Als ik hier in mijn virusvrije kamertje eens vluchtig rond zou neuzen, zou ik van deze challenge #15 “Symmetrie” niet veel terecht brengen.

Even door de back up wandelen zou dus soelaas moeten brengen. De Yerebatan Cisterne in Istanbul bijvoorbeeld.

Of, dichter bij huis, Paleochora, een lieflijk, idyllisch stadje in Zuid-West Kreta.

Anne’s Fotochallenge

Als thema #14 in deze uitdaging, valt het “licht” ons in de schoot.

Hoewel, het dient gezegd, mijn “licht” flikkerde reeds hevig, toen ik al de mooie bijdragen van de deelnemers de revue zag passeren. Waar zou ik begot nog iets aanvaardbaars vinden?

Ik trok de nacht in en vond deze lichtbakens.

Kleur is de verwondering van het licht (Hersonissos)

Waar veel licht is valt ook diepe schaduw (Heraklion)

Anne’s Fotochallenge

Anne is terug van weggeweest en heeft ons onmiddellijk aan het werk gezet met haar uitdaging #13 : een silhouet.

Een kolfje naar mijn hand, want één: een gemakkelijk thema en twee: een dagelijkse aanvoer van zonsondergangen en toeristen die er niet genoeg van krijgen.

Voel je het ook kriebelen om hier het beste van je beste te tonen? Lees hieronder hoe het in elkaar zit:

Anne’s Fotochallenge

Met het thema voor week 11 “BRIEVENBUS”, heeft Anne voor mij de hoofdvogel afgeschoten. Op mijn jarenlange perikelen met de Griekse (non)postbedeling heb ik namelijk al een paar tanden stukgebeten.

Wie het bescheiden geluk heeft zich in een verpieterd bergdorp te nestelen, moet er de ongemakken bijnemen. Met een beetje bof krijg je een postcode toegewezen, maar het is vergeefs zoeken naar je straatnaam of huisnummer. En in de meeste gevallen, ook naar de postbode.

In mijn, minder archaïsch, dorp-zonder-straatnamen staat een postkast met genummerde vakjes, waarin de postbode-van-dienst jouw briefwisseling achterlaat. Voor het gemak, ook die van andere bewoners, wiens naam hij niet kan ontcijferen.

Maar hij kent Engels. Je mag dus hopen, dat jouw kastnummertje op je brieven en documenten vermeld staat, of je kan er naar fluiten.

Anne’s Fotochallenge

De challenge van Satur9 is aan de 10de week toe. Met een thema als “OUD” stemt dit tot enig nadenken.

Mensen met vele jaartjes meer zetten het niet meer op een lopen, noch duiken zij spontaan weg als er een lens op hen gericht wordt. Hun spiegel en hun lichaam spreken immers duidelijke taal: dit is je laatste levensfase, love it or hate it.

Mijn fotomodellen hebben alvast hun keuze gemaakt, zij voelen zich zo jong als hun schoenmaat.

73!

Nog genoeg liefde om een leven te vullen

Nog genoeg adem om kaarsjes uit te blazen

Nog genoeg licht in de ogen om wensen te lezen

Nog genoeg fut in de vingers om te schrijven

Nog genoeg brein om de dag te herkennen.

Ik werd 73 en beschouw mezelf dus gelukkig.

Mijn welgemeende dank aan jullie allen voor de lieve wensen!

Wij moeten de tijd die wij nog hebben niet als een kapitaal beschouwen. Wel als een vruchtgebruik waarvan wij – zolang wij dat kunnen – zonder beperking moeten genieten.

Anne’s Fotochallenge

Voor week 8 zocht Satur9 een thema uit, dat niemand onberoerd kan laten. Ook u niet, er staat u vast een beeld bij van wat het begrip “LIEFDE” voor u betekent. Deel het met ons in deze fotochallenge!

Liefde, het enige woord waarbij ieders leven staat… of valt.

Liefde als straatje zonder einde.

Liefde is op weg zijn naar jezelf te vinden in elkaar (Toon Hermans)

Anne’s Fotochallenge

Voor week 7 stelde Satur9 de regel van derden voor.

Als je zo iemand bent van “klik-en-weg“, klinkt dit niet bekend in de oren. Ik besloot dus even te wachten op de deelnemers, die iets vroeger dan ik uit de veren kruipen.

Zoiets dan? Wellicht helemaal niet derden, vierden of vijfden, maar dan toch de zevende hemel.