Tag: Boekenleesclub

De Paleisrevolutie

Afbeelding

Was de oktoberbijeenkomst van de internationale boekenleesclub in de alom geprezen kunsttempel van de Boss een succes te noemen, de novembereditie daarentegen dreigde op een regelrechte catastrofe uit te draaien. Aan de opkomst lag het niet, de uitnodiging vermeldde immers dat er “nibbles van Babette” en een “cherry chocolate cake van Boss” zou geserveerd worden, wat een extra toeloop van uitgehongerde expats aan de tafel bracht. Daar waar Babette zich ruim een halve dag in de keuken had verschanst voor haar “nibbles“, had de Boss zich beperkt tot het kiezen en aankopen van zijn taart en had Babette die, met de andere aankopen, achter zich aan gesleept.

De Boss, als zelfverklaarde drijvende motor, staat in voor de drankjes en brengt nu, na heel wat nerveus heen en weer geloop, ter verwelkoming zijn glas tot neushoogte. “Of iedereen zijn drankje heeft?” Hij is het mijne vergeten. Het oepsmoment verdwijnt achter het neerslaan van de veelzeggende blikken om mij heen. Ruimbemeten Leen, de locovoorzitter van deze meeting, zit rechtover de Boss, strijdlustig als steeds om hem uit het zadel te lichten, en heeft, vreemd genoeg, ter versterking haar Griekse hubby meegebracht, die (net zo min als ik) het boek van de maand niet heeft gelezen. Ik ga ervan uit, dat wij beiden ons zo ook wel iets kunnen voorstellen bij honderd jaar eenzaamheid.

Het gaat al meteen grondig mis bij de inleidende vraag, waar onze bijdrage voor Ann, een overleden lid van onze club, heen moet. Met het verzoek van haar dochter, onze storting over te maken aan het Engels tehuis waar zij werd verzorgd, ging iedereen al bij de vorige vergadering akkoord. Nu vindt Leen in een laat-semi-patriottische opwelling dat de homeless in Athens daar meer behoefte aan zouden hebben. Maar Boss komt niet op beslissingen terug en poor Ann zal nu ongetwijfeld rest in peace in de wetenschap dat Leen bakzeil heeft gehaald.

“Right. Can we now proceed with One Hundred Years…”  Leen geeft zich evenwel niet zo snel gewonnen, zelfs als zij daarvoor de jarenlange solitude van haar lievelingsauteur nog even moet rekken. In een verwoede poging, alsnog haar coup d’état door te drukken, werpt zij op, dat, naar haar bescheiden mening, de leden onvoldoende informatie krijgen en deze verheffende, doch, zoals zij terdege beseft, tijdrovende taak het best naar haar zou worden overgeheveld. Ik zie de ergernis van de Boss, die hiervoor instaat, to the next level stijgen en zijn stuk cherry chocolate cake halverwege zijn slokdarm stoppen. Het is een gratuite bewering, daar is iedereen het over eens, maar de deuk is er.

Hij herstelt zich. “Right. Can we now proceed with One Hundred Years…” Het geduld van het boekminnend clubje is op. De taart en de nibbles ook. Leen geeft met een verbeten trekje een monoloog weg, dat zij heeft gepikt van The New York Times. Niemand waagt het nog, erop te reageren. “In his book, Màrquez is wise enough not to offer excuses”.

Bij het buitengaan heeft Leen de Boss niet eens gegroet.

Mazzel

Afbeelding

I have an announcement to make“.

Boss zit, in al zijn relaxte heerlijkheid en rechts van mij, met een superieure glimlach
aan de ronde tafel. Zes leden van onze Boekenleesclub hebben acte de présence gegeven vandaag.  Een magere opkomst, deze keer.
Lena heeft op het laatste moment forfait gegeven. Het verwondert mij niet.
Zij zat gisterenavond naast Boss op het jaarlijks diner  van Zsuzsa en hun beider kamervullend ego heeft sporen  van collaterale schade achtergelaten. Voornamelijk bij haar dan.

Ik zeg dan wel “onze” Boekenleesclub, maar uiteraard is die van Boss.
Toen zijn vorig lief hem in een halfafgewerkt huis en eenzaam (lees zonder enige vorm van aandacht) onder zijn ontluikende citroenenboom achterliet, drongen ingrijpende maatregelen zich op.  Hij moest op zoek naar educated available women. Het soort dat je normaliter in bibliotheken aantreft. Of, zoals op Kreta, in een solitair hoekje met een
motivational boekje.

Zijn queeste naar belangstellenden voor een boekenleesclub kende een onmiddellijk succes.  Een paar weken en hij had ze bijeengedreven, de engelse-taal-machtige beschikbaren, die weliswaar  niet zozeer gemotiveerd waren door deze edele vorm
van volksverheffing, maar hem reeds bij de eerste kennismaking als desired goal hadden gekwalificeerd.
Met Boss als vurig bezieler en enige mannelijke  deelnemer, bleef de club jaren overeind.
En zijn bed half onbeslapen, gezien hij een andere  doelgroep dan oude spinsters voor ogen had.

Vandaag dus heeft Ciska een ruime vassilopita op de ronde tafel gezet, de felgeprezen nieuwjaarscake met ingebakken muntstukje.

Vijf hoofden draaien zich verrast naar Boss bij het horen van zijn plechtige aanhef. Dit is zo anders dan het gewoontegetrouwe “I have made an executive decision“.

Natuurlijk. Het muntje in ZIJN taartpuntje. En een gans jaar geluk op de koop toe.